قمار بر سرِ قصیده‌ای که بعدها غزل از آب درآمد (سید علی صالحی)

من
تنها پرستارِ بامداد و بنفشه بوده‌ام
لیلاجِ به بارانْ باخته‌ی بی‌خیالی
که از دغدغه‌ی دریاهای بی‌شماری گذشته است.


آیا همه‌ی حقیقت همین است؟
آیا واژهْ‌بازِ بزرگِ سپیده‌دَم
سرانجام
چراغی به کوچه‌ی وحشت‌نشینِ ما خواهد آورد؟


همه‌ی این حرف‌ها
هیچ کدام از منِ به بارانْ باخته‌ی بی‌خیال نبوده است.
فروغ مقصر است
دختر دریاهای دور مقصر است
دخترِ دریاهای دور ... که خیلی شاعر بود
آمده بود
روی ماسه‌های مه‌آلود نوشته بود
مهم نیست
(چراغ را می‌گویم!)
می‌خواهد بیاورد، می‌خواهد نیاورد
تو که از بلوغِ بامداد به فهمِ بنفشه رسیده‌ای
دیگر چه باختن به باد و
چه بُردن از باران!

/ 4 نظر / 24 بازدید
معصومه افسری

سلام وبلاگت قشنگه در انتخاب نوشته هاتم خیلی دقیقی تونستی یه سرم به من بزن[لبخند]

معصومه افسری

سلام مرسی اومدی ممنون بابت نظرات فوق العاده ات خوش باشی

فاطمه

دلم هوس فروغ کرده......هوس آب پاشی .....هوس یک فنجان قهوه تلخ

سارا

عنوان این شعرها بیشتر از خودشون آدمو درگیر می کنه! هر چند خودشون هم به اندازه کافی در این امر موفق هستن!